Of ik zin had om mee te gaan naar de Matthäus-Passion. Een van mijn wandelmaatjes, Géke, had nog twee vrijkaartjes over. Twee jaar geleden was ik samen met Hella geweest, hier in mijn stad Venlo. Reinbert de Leeuw dirigeerde toen het passieverhaal en het was een bijzonder mooie uitvoering. Zelf heb ik een prachtige uitvoering van Nikolaus Harnoncourt, die ik opzet als ik in de stemming ben en dat is niet alleen rond Pasen.
Ik hoefde er dus niet lang over na te denken en liet weten graag mee te willen gaan. Dat was dus vandaag en ik geniet nu nog na van een fantastische uitvoering. Zo onder de indruk van de kwaliteit die de stichting Venlo Klassiek naar deze stad heeft gehaald. Deze keer onder leiding van Andreas Spering met het orkest van philharmonie zuidnederland. De alt, Sophie Harmsen wist mij al vrij snel te raken. De Evangelist, Tobias Hunger, een prachtige verteller die je, met al zijn mimiek, aan de hand meenam. Alle solisten, de verschillende koren, de musici, ze waren allen zo zuiver, zo puur.
En natuurlijk zijn de terugkomende koralen en aria’s als Erbarme dich en Mache dich mein Herze rein hoogtepunten, maar deze keer gebeurde er iets bijzonders, toen het licht plots werd gedimd en de Evangelist het verhaal vervolgde: Und von der sechsten Stunde an war eine Finsternis über das ganze Land bis zu der neunten Stunde. Und um die neunte Stunde schriee Jesus laut und sprach Jesus: Eli, Eli, lama asabthani? Evangelist: Das ist: Mein Gott, mein Gott, warum hast du mich verlassen? Het daaropvolgende Koraal Wenn ich einmal soll scheiden in het gedimde licht was van een bovennatuurlijke schoonheid.
Wenn ich einmal soll scheiden
So scheide nicht von mir
Wenn ich den Tod soll leiden
So tritt du denn herfür
Wenn mir am allerbängsten
Wird um das Herze sein
So reiß mich aus den Ängsten
Kraft deiner Angst und Pein
Wat dringt Bach toch altijd door tot in je vezels. Tijdens het luisteren moest ik denken aan zijn aria “Bist du bei mir” wat ook het sterven heeft als item en mij altijd raakt als ik het hoor.
Soms zijn er inderdaad van die momenten dat alles zo samenvalt, dat je spreekt van een bovennatuurlijke schoonheid. Ik had dat bij het zien van de film “Joyeux Noël” van de Franse regisseur Christian Carion over het (waargebeurde) verhaal uit WW1 op kerstavond 1914 waarbij “Bist du bei mir” gezongen werd.
Bist du bei mir, geh ich mit Freuden
zum Sterben und zu meiner Ruh.
Ach, wie vergnügt wär so mein Ende,
es drückten deine schönen Hände
mir die getreuen Augen zu.
( https://youtu.be/Rc7muJVEQfc )
Wat weer een goeie tip. Ik heb de trailer bekeken en ben zeer benieuwd naar de film. Dank je wel.