Het is zes jaar geleden dat ik een laatste blog op mijn site Gekleurde noten en zwarte letters schreef. Ik heb het al die tijd niet meer opgepakt, maar wil dit nu weer gaan doen. Waarom heb ik al die jaren niet meer geschreven – behalve thuis in een notitieboekje – en waarom wil ik het nu weer oppakken? Schrijven doe je in de eerste plaats voor jezelf, omdat je zo woorden geeft aan je gedachten. En dan is het vervolgens leuk als je anderen bereikt die jouw schrijfsels lezen en hier iets van vinden. Maar mijn keuze om verschillende sociale media te verlaten had natuurlijk ook gevolgen en dat wist ik ook. 

Helemaal zonder sociale media is anno 2026 mogelijk, maar het beperkt je dus heb ik een paar maanden geleden een account gemaakt in Bluesky. En om een antwoord op mijn tweede vraag te geven, ik kan mijn stukjes weer delen. Heel fijn! Er gebeurt de afgelopen jaren zo veel in de wereld, dat ik het zo af en toe uit zou willen schreeuwen, maar ja, die machteloosheid zie ik bij meer mensen.

Waar ik moeite mee heb, is dat ik ook veel gelatenheid zie. Met de wereld gaat het slecht, met mij gaat het goed – Après moi le déluge. Waarom zijn zo veel mensen passief? Waar blijven de protestsongs? Waarom komen zo veel mensen ermee weg om onzin uit te kramen? Waarom gaan sommige mensen vier keer per jaar op vakantie en vinden ze ook nog dat ze daar recht op hebben?

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar ik denk dat ik mijn punt wel heb gemaakt. Ik probeer de wereld te begrijpen en personen als Maarten van Rossem, Tim Fransen en mijn partner Frans Kuijpers, de Ballonnendoorprikker,  helpen mij daarbij.  Misschien moet ik er niet op gaan zitten wachten, die protestsongs, maar er zelf aan beginnen. Heb eigenlijk inspiratie genoeg, dus wat let me?