Nieuw inzicht. En dat is best fijn, zo net voor het nieuwe jaar. Met zo veel ideeën in mijn hoofd wat te gaan doen de komende jaren, zit er maar een ding op en dat is ‘ergens aan beginnen’. Lesgeven van de Nederlandse taal aan nieuwkomers is er een van en schat ik op het moment als een goede keuze om mee te beginnen. Vijf jaar geleden heb ik de opleiding voor NT2 (Nederlands als Tweede taal) – docent gevolgd en wie weet is het juist nu, met de toestroom van veel asielzoekers, hét moment om op te pakken. Maar dan wil ik het wel op een manier gaan doen die bij me past.
Afgelopen jaren ben ik in mijn eigen vak Frans zo vaak geconfronteerd met leerlingen die in de brugklas nog wel gemotiveerd waren, maar gaande het tweede en derde jaar helemaal afhaakten. Waarom? Omdat er te weinig tijd voor spreekvaardigheid was, er elke week wel een nieuw grammaticaal onderwerp aangeboden werd, door al het aanbieden van deze grammatica de leerlingen nog minder durfden te praten en de leerlingen uiteindelijk dus niet het gevoel hadden dat het vak enig nut had. Heel demotiverend ook voor mij als docent. Zo af en toe probeerde ik een Frans chanson in de lessen in te bouwen. Dan was ik helemaal in mijn element. Of het nu ‘Les lacs du Connemara’ van Michel Sardou of J’me tire van Maître Gims was, de leerlingen vonden het altijd leuk.
Ik ben ervan overtuigd dat je een vreemde taal het beste kan leren zoals je je moedertaal hebt geleerd. En dat is beginnen met luisteren en spreken. Veel herhalen en geen grammatica. Geen losse woorden, maar zinnen. Gebruik maken van Internet, Youtube, muziek. Zo veel mogelijkheden. En wat muziek betreft, ik mag dan een grote liefde hebben voor het Franse chanson, er zijn ook zo veel mooie Nederlandse liedjes. Met de Dijk, Ramses Shaffy, Frank Boeijen, Liesbeth List en zo kan ik nog wel even door gaan, krijg ik enorm zin om Layla, Sinedine of Günther kennis te laten maken met Nederland en haar mooie rijke taal.
En over taal gesproken, deze week weer eens de prachtige Zweedse film As it is in Heaven (Så Som I Himmelen) gekeken. Over een succesvolle dirigent die terugkeert naar zijn geboortedorp om rust te vinden, maar alle ingrediënten en de daarbij behorende emoties van het leven tegenkomt. Het lied Gabriellas sång is wat mij betreft de mooiste scene in de film.