Het eerste muziekconcert dat ik heb bijgewoond, was van Les Poppys, ergens midden jaren zeventig, in de Oranjerie in Roermond. De elpee hebben we thuis grijs gedraaid en wat ik grappig vind is dat ik, en meerdere bij ons thuis, me nog precies de twee momenten kan herinneren dat de plaat oversloeg. Die eerste plaat is zoek geraakt, maar jaren later heb ik diezelfde plaat van een collega gekregen. Ik moest er trouwens wel aan wennen dat deze helemaal krasvrij was. Klonk toch anders.

Een grote poster met daarop de zeventien jongens hing boven mijn bed. In mijn herinnering droegen ze allemaal een blauw-geruit bloesje en een roestbruine ribbroek, behalve één jongen, die droeg een gebroken-witte kabeltrui. Dat was opvallend, maar hij had er geen moeite mee, althans hij zat er net zo, zoals de Fransen het zelf ook zeggen, cool bij als de rest. Ik zal een jaar of acht zijn geweest, had geen idee waar ze over zongen, maar vond het geweldig. Het lied Non, non rien n’a changé was een hit. Door de jaren heen ben ik heel goed gaan begrijpen waarover ze zongen. Over oorlog en onrecht, maar ook over de liefde, natuurlijk.

Afgelopen vrijdag zijn Frans en ik naar een concert geweest van de Venlose zanger Frans Pollux, die samen met zijn band door middel van crowdfunding een cd heeft gemaakt. Op deze cd, Neet vergaete de bloome water te gaeve, staan veel mooie liedjes. Het lied Sprookje doet mij aan de Poppys denken. Aan de onmacht waar je, dag in, dag uit mee te maken hebt. De beelden van oorlogen en honger in de wereld die we al decennialang via de krant, de televisie en sociale media voorbij zien komen. En dan is het toch niet te bevatten dat we nu, veertig jaar verder nog steeds moeten zingen, Nee, nee, niets is er veranderd, alles alles gaat maar door, hé hé…