In het voorjaar gaat de klok een uur vooruit en in het najaar wordt hij weer teruggezet. Afgelopen nacht ook weer. Alhoewel het een gezamenlijke afspraak betreft, heeft het iets magisch. Het Nederlands Kamerkoor vond dat blijkbaar ook en heeft de afgelopen nacht een concert gegeven met de titel ‘De tijd staat stil’. Dat herken ik. Zo nu en dan bekruipt me ook het gevoel dat ik stil sta, dat ik zou willen verdwijnen in een verloren uur. Momenten dat ik niks uit handen krijg, dat ik bang ben voor de toekomst. Ik laat het maar toe en zie het ook als een voorrecht, dat ik nu de tijd heb om na te denken, om voor me uit te staren.
Ik mis mijn oude werk niet. Wel het sociale stuk, de collega’s, maar het onderwijs heeft me al die jaren meer energie gekost dan dat het me heeft opgeleverd. En als ik één ding heb geleerd van mijn therapeut, dan is dat op zoek te gaan naar datgene waar ik energie van krijg en dat vind ik in wandelen, in zingen, in naar muziek luisteren, in schrijven.
Frans en ik wandelen nog steeds dagelijks een uurtje. Omdat we ons hebben ingeschreven voor de wandeling van 30 km tijdens de Venloop op 19 maart komend jaar, hebben we met een paar vrienden een WhatsApp-groep aangemaakt en lopen we op zondagmorgen en donderdagavond langere afstanden. Vanmorgen zeventien kilometer. Zijn we al aardig op schema dacht ik zo.
Twee weken geleden hebben we met mijn koor de tweede plaats behaald tijdens het Limburgs Korenfestival. Daarmee hebben we ons rechtstreeks geplaatst voor het Nederlands Koorfestival volgend jaar juni in Utrecht. Komende zaterdag doen we voor de eerste keer mee op het BALK Top Festival in de Doelen in Rotterdam. En toch droom ik ook al jaren van een eigen ensemble of band, dat samen een liefde heeft voor het Franse chanson, maar ik sluit andere talen niet uit. Zelf een flyer gemaakt waarin ik als zangeres vertel op zoek te zijn naar muzikanten. Ik vind het best stoer van mezelf dat ik dit nu najaag en denk dat ik dit niet had gedaan of gedurfd als ik geen borstkanker had gehad.
Het loopt nog niet storm, maar ik geloof er steeds meer in, dat de dingen zo lopen zoals ze lopen. Dat mensen om een bepaalde reden op je pad komen. Dat je richting kunt geven aan je eigen leven, soms ook aan dat van anderen. Maar de touwtjes, die heb je niet altijd in handen.