Toen ik wakker werd, was Frans er al. Karen had hem voor de ingreep gebeld. Ik zei eerst nog, dat dat niet nodig was, hij zou alleen maar ongerust zijn. Maar uit ervaring wist ze, dat mensen liever op de hoogte worden gebracht, ook al is het even schrikken, dan achteraf te horen, dat er een tweede ingreep plaats heeft gevonden. ’Hé Frans, niet schrikken, maar er is een kleine complicatie. De chirurg is al onderweg. Omdat hij de operatie heeft uitgevoerd, kan hij het beste beoordelen wat te doen. Ik ben bij haar, dus maak je maar niet ongerust.’ Nou.. Frans was in ieder geval klaarwakker.
Na de tweede narcose was ik behoorlijk misselijk. Niet gek natuurlijk. Ik had sinds zondagavond niets meer gegeten. Daags ervoor wel gedronken. Door de onvoorziene ingreep was ik dus niet nuchter. Twee vriendinnen, Hella en Chantelle, kwamen ook nog even langs. Ze waren allemaal geschrokken, maar zagen dat het weer goed met me ging. Hopelijk blijft het hierbij, zeiden ze.
De bezoekjes waren kort, omdat ik erg suf en slaperig was, maar ik was blij met iedereen die langs kwam en dat was op de IC allemaal goed geregeld. Later op de verpleegafdeling trouwens ook. Omdat de verpleegkundigen regelmatig langs kwamen om alles te controleren, leerde ik ze snel kennen. Nicole en stagiair Mike. Mensen met hart voor hun werk. Kundig en kordaat. Tijd voor een praatje en gevoel voor humor. Op de IC hadden de verpleegkundigen duidelijk meer tijd voor de patiënt, dan op de verpleegafdeling. Begrijpelijk, maar ik vond het verschil wel groot.
Daags erna had Yvonne, ook een koorgenootje, vroege dienst. Ik vond het bijzonder door haar verzorgd te worden. Tijdens een repetitie zijn we bezig met het instuderen van meerstemmige muziekstukken. Karen zit bij de eerste sopranen, Yvonne bij de tweede sopranen en ik bij de alten. Tijdens de pauze gaat het vaak over het koor of over onze kinderen, maar wat iedereen precies voor werk doet, laat staan dat je dit van dichtbij meemaakt, zó dichtbij, dat is heel bijzonder.
Ik heb altijd al een enorme bewondering gehad voor mensen die werken in de zorg en sinds die week in het ziekenhuis nog meer. En sindsdien kijk ik tijdens een repetitie toch met andere ogen naar deze twee vrouwen. Ik besef, dat dat omgekeerd ook het geval zal zijn. Dinsdagmiddag ben ik weer wat gaan eten. Woensdagochtend mocht ik voorzichtig uit bed. Dat was even wennen. Even op een stoel zitten was al een enorme inspanning, maar een stapje. Letterlijk en figuurlijk.
Om half twee brachten Yvonne en Mike me naar de verpleegafdeling Chirurgie. De tweepersoonskamer waar ik naar binnen werd gereden, was niet dezelfde als die van maandagmorgen. Mijn spullen lagen niet in een van de kasten. Een verpleegkundige van de afdeling kwam al snel vertellen, dat ik op een andere kamer kwam te liggen. Toen ik daar aankwam zag ik tot mijn verbazing, dat dit een eenpersoonskamer was. Over een VIP behandeling gesproken, wat een luxe! Dit had ik niet verwacht, maar ik vond het heerlijk.
De verpleegkundige zei dat vrouwen die een DIEP hebben gehad, standaard een eenpersoonskamer krijgen, maar het blijft altijd onder voorbehoud. Als er in de komende dagen iemand komt die hogere prioriteit heeft, dan moest ik verhuizen naar een tweepersoonskamer, maar dit is niet gebeurd. K 5.15 is nog vijf dagen mijn kamertje geweest.
