In de week voor de operatie volgden nog verschillende afspraken. Maandag een uitgebreide uitleg van de operatie door Monique en het pre-operatief bureau. Woensdag de arts-assistent plastische chirurgie en een rondleiding op de IC en vrijdag de laatste keer bloedprikken voor de operatie. De maandag verliep vlotjes, de woensdag daarentegen bracht mij behoorlijk van mijn stuk.

We werden ontvangen door mevrouw Killaars, arts-assistent plastische chirurgie. Ze vertelde duidelijk wat er op de dag van de operatie en die middag ging gebeuren. Verschillende bh’s werden gepast, zodat deze alvast werden besteld. Een aantal foto’s werd gemaakt voor in het dossier. Vervolgens tekende ze met een dikke zwarte permanent marker, niet bepaald huidvriendelijk dacht ik zo, verschillende stippellijnen en strepen op mijn hals, borsten en buik. Gedeeltelijk om symmetrie te markeren, maar ook om mogelijke snijvlakken alvast in kaart te brengen.

Daarna ging ze met behulp van een doppler op zoek naar bloedvaten en zette zowel op mijn buik als op mijn borstbeen verschillende kruisjes en streepjes. In een melige bui zou je het als een bordspel af kunnen doen, Risk bijvoorbeeld, maar zo zag ik het later op dag allesbehalve. Ik kon me de komende dagen gewoon douchen, maar moest er wel voor zorgen dat het bordspel intact bleef. Voor thuis kreeg ik een dunne huidvriendelijke marker mee om eventueel vervaagde lijnen bij te werken. Ik had liever gehad, dat ze meteen deze stift had gebruikt en het aftekenen had, wat mij betreft, korter voor de operatie gekund.

‘Wie gaat de operatie doen?’ vroeg ze. ‘Sawor’, antwoordde ik. Ze ging verder: ‘de operatie is toch op maandag, dan kan het niet Sawor zijn, hij is er nooit op maandag.’ ‘Jawel, zei ik nog, ik weet het zeker’. Ik had deze beste man nog nooit gezien, wat ik achteraf gezien ook wel vreemd vind, maar omdat hij zo goed is in zijn vak, was ik al lang blij dat hij deze operatie ging doen. ‘Ik zal het eens navragen’, vervolgde ze en even later kwam ze terug met de mededeling dat niet Sawor, maar Piatkowski de operatie ging doen. ‘Oh, dat is vreemd, waarom horen wij dit nu pas?’ Daar had ze geen antwoord op, maar ze zei dat de heer Piatkowski ook een heel goede chirurg was. Dat wilde ik best geloven, maar met nog zes dagen voor de ingreep voelde ik me ineens zó onzeker. En op dat moment kon ik niets met die onzekerheid.

Ik kleedde me aan en we rondden het gesprek af. Ook tijdens de rondleiding op de IC, had ik mijn emotie geparkeerd, maar eenmaal in de auto op weg naar huis kwam de spanning eruit. ‘Hoe kan dit nou?’ Hier had Frans natuurlijk ook geen antwoord op en probeerde me ervan te overtuigen dat er heus geen prutser in me ging snijden. Eenmaal thuis ging ik meteen achter de computer en googlede de naam Piatkowski. Hij had pas een paar beoordelingen, maar die waren gelukkig wel goed. Ook de reacties van lotgenoten op de site dieplap waren positief en dat gaf me weer wat vertrouwen. Ik had er tijdens het telefoontje met de definitieve opname en operatiedatum naar kunnen vragen, maar dat is toen niet bij me opgekomen. En tijdens het laatste gesprek met de heer Vogelaar was alleen de oncologisch chirurg ter sprake gekomen en dat was de heer Aarts.

De volgende morgen werd ik op mijn buik, mijn voorkeurshouding, wakker. Ik moest hier nog maar even van genieten. Na de operatie zou ik zes weken op de rug moeten slapen. Ik draaide me om. Door wrijving en transpiratie was het ‘gezellige’ Risk-bordspel veranderd in de Killing Fields. ‘Gatverdamme!’, zei ik. Vooral de tekening op mijn borstbeen was uitgelopen. Ben me gaan douchen en scrubben en heb daarna de tekening met de meegekregen marker opnieuw ingetekend. En nu iets subtieler.

Zo’n twee dagen heb ik me nog onzeker gevoeld over de plotselinge verandering van plastisch chirurg. Bij een goede kop koffie heeft Hella die onzekerheid bij me weggenomen. ‘Claudia, zei ze, voor de chirurg is de operatie werk. Voor jou is het een emotionele gebeurtenis.’ Ik kon het die laatste dagen loslaten en hoopte in ieder geval nog voor de operatie kennis te maken met de heer Piatkowski.