‘Ah, jullie zijn er. We gaan eerst alles klaarzetten en dan komen we u zo halen’ zei de assistente van de radioloog die donderdagmiddag. In de ruimte hingen aan een kant schermen met röntgenfoto’s en aan de andere kant stond het bekende röntgenapparaat. Even later zat mijn linkerborst tussen twee platen geperst en werden er weer verschillende mammografieën gemaakt. Vervolgens kwam de radioloog binnen en hoorde ik een bekende stem. ‘Zo, alles ligt klaar voor de puncties.’  Dat moest dezelfde radioloog, de heer Post zijn. Omdat ik tegen het apparaat aangedrukt zat en niet achterom kon kijken, vond ik dit wel even een ongemakkelijk moment. Ik probeerde het maar even met de openingszin: ‘U had het goed gezien op de echo.’ ‘Ja, helaas wel’,  antwoordde hij.

Net als bij het eerste onderzoek legde hij duidelijk uit wat hij ging doen. ‘Op deze manier kunnen we heel nauwkeurig de plekjes puncteren.’ Ik had geen zicht op de handelingen. Dus hoe de radioloog precies de puncties kon zetten weet ik niet, maar ik denk dat er in de platen waartussen mijn borst ingeklemd zat uitsparingen zaten. Een assistente hield tot op de millimeter nauwkeurig bij waar de volgende punctie moest komen.

Na de eerste reeks van acht puncties stelde de radioloog voor om even een rustpauze in te lassen. Dan kon ik even los van het apparaat komen en ook even rustig op een kruk gaan zitten. Dat was zeker even prettig. Hierna volgde eenzelfde reeks voor het tweede plekje. Ook nu gaf de radioloog aan een van de plekjes meer verdacht te vinden dan de andere. Een opmerking voor op de harde schijf. Zou hij het weer bij het rechte eind hebben? Tussen de puncties ging het gesprek over het weekend in IJsland, over het docentschap en over mijn liefde voor de Franse taal. Een leuk gesprek. Dat was het.

Een klein uurtje later was Frans weer een heel eind in zijn boek en gingen we naar huis. ’s Avonds bekeek ik in de spiegel mijn borst. De kleine puntjes op mijn borst leken te zijn gemaakt met een prikpen met zo’n vilten matje eronder. Zo nauwkeurig zag het eruit. En ook een wel beetje op brailleschrift. Er waren duidelijk twee letters te ontcijferen. Een p en een q.