Teruggekomen van onze vakantie hebben Hella en ik ons meteen gestort op het Sarah Sarah-tuinfeest dat we begin september gingen vieren. Met tegen de honderd gasten hadden we genoeg om handen. De weersvooruitzichten waren niet al te best en daar maakte ik me wel zorgen over, maar de gehuurde tenten hebben we gezellig opgepimpt en de enorme heaters zorgden naast warmte ook voor sfeervol licht.

Met Kolja’s zelfgemaakte hapjes, Maurice, die helemaal in zijn element was met zijn rol als DJ en zo veel leuke mensen op de lijst waren alle ingrediënten aanwezig voor een leuk feestje. Ik was me ervan bewust hoe intens ik van dit feest zou gaan genieten. De hele avond was ik te vinden op de dansvloer in de kleine tent. Het was september. De uitnodiging voor de eerste halfjaarlijkse controle voor de 22e had ik al ontvangen en lag ergens in de kast. Daar lag die voorlopig goed. Met een paar wijntjes op kon ik makkelijk zo denken, maar een week voor het bezoekje begon ik toch weer zenuwachtig te worden.

Ik was ervan op de hoogte, dat er alleen een lichamelijke controle plaats zou vinden dus maakte ik me niet zo’n zorgen. Ik had voor januari nooit iets van een knobbeltje gevoeld en dat was nu ook niet het geval. Toch vond ik het spannend weer op de mammapoli te komen en de heer Aarts te zien. De afgelopen maanden flitsten in een sneltreinvaart aan me voorbij. De zin, ‘En nu zijn we hier voor de uitslag… en die is niet goed’, heb ik ontelbare keren gehoord. In mijn hoofd. Ik liet het maar toe, daags tevoren, huilde wat en vond troost bij Frans en mijn jongste broer Guido met wie ik regelmatig FaceTime. Handig medium als je niet bij elkaar in de buurt woont en je bent toch even iets dichter bij elkaar dan bij een gewoon telefoongesprek.

En toen was het de 22e. Fijn dat Monique dienst had op de poli. Ze vroeg meteen of we even met haar mee wilden lopen want ze wilde ons iets laten zien. Ik wist natuurlijk wel wat dat was. Ik had als bedankje voor het hele team artsen en verpleegkundigen een canvas doek gemaakt. Rondom de afbeelding van een vrouw met ontbloot bovenlijf had ik namen, data en een gedicht geschreven. Net voor de zomer ben ik het vol trots gaan bezorgen. Het had een mooi plaatsje gekregen in een van de spreekkamers.

Wat vond ik het mooi en ontroerend te horen, dat het voor sommige stellen troost had gegeven en misschien een sprankje hoop. Voelde me toch even net Amélie uit de film ‘Le fabuleux destin d’Amélie Poulain’. Daarna was ik snel aan de beurt en viel het allemaal mee. Over een half jaar moet ik weer terugkomen en dan krijg ik wel weer een mammografie. Dat zal zeker weer spannend zijn. Met mijn ervaring van januari zal ik pas echt gerustgesteld zijn als er ook nog een echo wordt gemaakt. Maar dat zien we dan wel.