Of ik haar slaapkamer deze zomervakantie zou willen schilderen. ‘Ik vind de kleuren niet meer zo bij me passen. Een beetje kinderachtig’, aldus Katinka. Enkele jaren geleden heb ik zowat het hele huis geschilderd. Alle muren en alle kozijnen. Dus iedereen hier in huis weet, dat ik dat graag doe. Maar ik weet ook hoe zwaar het is, schilderen. Vooral texen. Maar met onze tweede puber naar de middelbare school en een volgende fase in haar leven, vond ik het het proberen waard. En het was tenslotte maar één kamer. Daarbij wilde ik het liever af hebben, voordat we een week op vakantie gingen. Na camping en zonvakanties in Frankrijk en Griekenland onze eerste wandel en kom-van-de-bank-af-vakantie in Oostenrijk.

In de kelder vond ik nog maar weinig bruikbare materialen, dus moesten we eerst naar de verfwinkel. Katinka was twee dagen uit logeren en ik wilde haar verrassen. Na een dag uitruimen en twee muren van een eerste laag te hebben voorzien, waarvan één muur van donkerroze naar wit, wist ik weer hoe zwaar het was. Toen ik donderdagochtend half kreupel aan fysiotherapeut Melvin opbiechtte wat ik aan het doen was, keek hij me bedenkelijk aan. ‘Is ook niet zo handig om dit nu te gaan doen. Over een jaar zal dit je beter afgaan’, zei hij. ‘Ja, maar ik ben er nu aan begonnen en ik zal het toch af moeten maken.’ Frans is goed in het grove werk. Slopen bijvoorbeeld. Maar schilderen is niet zijn ding. En wie zou ik hartje zomer kunnen vragen om mee te helpen? Nee, dan maar iets langer erover doen. Dus beloofde ik hem plechtig dat ik het, met een tandje terug, af zou maken. Ik was blij toen het af was en Katinka was heel blij met haar nieuwe aquablauw met wit geschilderde kamer. Voor enkele dagen was ze de liefste puberdochter van de wereld. Moest ik toch vooral even van genieten.

Na het slaapkamerproject, project Oostenrijk. Eén week, omdat met de komst van kat Pixel, een klein jaar geleden, de kinderen eigenlijk niet weg wilden. ‘Eén week en dan gaan we niet te ver’, stelde ik voor. Met de kilometers van het afgelopen half jaar in de benen had ik echt zin in een uitdaging en die dacht ik in de bergen te gaan vinden. De overburen zouden goed voor Pixel zorgen, dus dat hadden we goed geregeld. Dachten we.

De ochtend van vertrek was een drama. De kinderen konden maar geen afscheid nemen en met twee huilende pubers vertrokken in we in ons stadsautootje naar Kleinwalsertal. Achteraf gezien was het ook niet handig om met onze Citroën C1, die de rest van het jaar toereikend is, de bergen op te zoeken. De heenreis verliep verder prima, maar eenmaal aangekomen en geïnstalleerd in ons appartementje, dat ook nog eens tegenviel, veel te donker en met een deprimerende inrichting kwamen de waterlanders van de kinderen weer naar boven. Gelukkig ging het na een berichtje en fotootje via Whatsapp die avond weer een beetje.

En toen moesten we nog vol goede moed gaan wandelen. Daarvoor waren we ook gekomen. Net als na die eerste dag dat ik Katinka’s kamer aan het schilderen was, kreeg ik ook nu de deksel op mijn kop. We hadden een stoeltjeslift voor het eerste stuk genomen en wilden het tweede stuk gaan lopen. Althans Frans en ik wilden dat. De kinderen niet. Die waren liever thuis gebleven. Bij Pixel, iPad en fatsoenlijk werkend wifi. Na een half uur begon ik al te hijgen en zuchten. Waarschijnlijk nog geen kilometer opgeschoten.

Hoe slecht had ik dit ingeschat. Vervolgens, toch wel teleurgesteld, met een volgende lift naar boven en het laatste stukje gelopen. Echt genieten van het uitzicht kon ik niet. Jammer, heel jammer. Maar ik dacht ook aan Melvins opmerking: ‘Over een jaar zal dit je beter afgaan.’ Ik had te hoge verwachtingen gehad. Ik ben vijf maanden geleden geopereerd en had bedacht de Ifen, een berg van iets boven de 2000 meter te gaan beklimmen. Was ook niet zo handig ja.