Schreef ik in het begin nog een paar keer per week, de afgelopen weken heb ik mijn schrijfmoment vooral op de vrijdagavond. Met een wijntje, iets te knabbelen, via de koptelefoon de mooiste muziek van de wereld binnen handbereik, ben ik helemaal in mijn element. Vanavond in de ban van Philippe Jaroussky, een countertenor. Ik kom er later nog wel op terug waarom Jaroussky. En hoe later het wordt en ik het rijk voor mij alleen heb, hoe meer ik geniet. De zaterdagmorgen kan ik toch wat langer in bed blijven liggen, dus schrijf ik door tot in de kleine uurtjes.

Welke film heb je voor het laatst in de bioscoop gezien, las ik vorig weekend op het labeltje van een theezakje. Dat viel eigenlijk niet tegen, namelijk de Franse film La famille Bélier, prachtige film overigens. Maar samen met Frans een avondje naar de film, was wel al lang geleden. Nu had ik vorige week gezien dat er weer een Franse film in het filmhuis draaide, namelijk Le tout nouveau testament en stelde aan Frans voor om maandagavond te gaan. Meteen lik op stuk. Superzet! Wat hebben we genoten van deze absurde, filosofische en humorvolle film. De film speelt zich af in Brussel waar God samen met zijn vrouw en dochtertje Ea in een klein appartement woont. Hij is gefrustreerd en bestuurt vanaf zijn computer (zie foto) alle ellende in de wereld. Zijn dochter vindt hem maar een lozer, hackt zijn computer en gaat ervan door. Enfin, ga hem zien als dit gegeven je aanspreekt.

Ik hou ervan als er in een film gebruik wordt gemaakt van muziek. En als dat ook nog mooie muziek is, dan voegt dat zo veel toe. Ook in deze film verschillende prachtige klassieke muziekfragmenten. Eén daarvan Lascia ch’io panga van Georg Friedrich Händel. Eenmaal thuis ging ik op zoek naar verschillende uitvoeringen op Youtube. En dan vallen er twee op. De Russische sopraan Julia Lezhneva en de Franse countertenor Philippe Jaroussky. En dan gaat er ook deze vrijdagavond weer een wereld voor me open. Van het Stabat Mater van Pergolesi, waar ik zo veel van hou, vind ik een uitvoering waar beide de sterren van de hemel zingen. Ook van het Requiem van Fauré een prachtig Pie Jésu (luister onderstaand filmpje).

Deze week ook de indrukwekkende documentaire ‘Mijn kanker’ van Meral Uslu gekeken. Heel bijzonder, deze manier van filmmaken. Zelf als patiënt de artsen en hulpverleners filmen en op deze manier de kijker voor even patiënt te laten voelen. Bijzonder ook hoe kwetsbaar zij zich durft op te stellen. De chemo- en hormoontherapie die zij moet ondergaan en waarvan ik nu zie wat dit met een mens doet en waar ik blij mee kan zijn dat dit me bespaard is. Neemt niet weg dat de onzekerheid of alles echt weg is herkenbaar is. Of dat het weer terugkomt en als dat zo is wanneer dan?

Ik weet ook wel dat het geen zin heeft om hier te lang bij stil te staan, maar ja het zijn gedachten. Soms heb je er grip op en soms niet. Gelukkig lukt het me de laatste tijd steeds beter om keuzes te maken en gedachten te hebben die goed voor me zijn. Daarvoor heb ik het volgende recept, regelmatig een flinke wandeling, een fijne therapeut, een paar goede vrienden, mooie muziek, af en toe een flesje wijn en jezelf verwennen met een leuke voorstelling in het verschiet.