Afgelopen zaterdag waren we, met mijn koor Quint, uitgenodigd om tijdens het Nieuwjaarsconcert van het jubilerende Weerter Mannenkoor te komen zingen. Eigen repertoire en twee stukken samen met de mannen. Leuk om even te vermelden dat de dirigent van het mannenkoor de partner is van de dirigente van ons koor. Ons kent ons dus, maar het is ook maar een kleine wereld, de koorwereld.

Het derde muziekgezelschap, een blazersensemble, dat was uitgenodigd was bij onze binnenkomst aan het inblazen en dat klonk erg goed. De heren van het Weerter Mannenkoor en wij hebben een mooi concert gegeven, maar bij de eerste klanken van het blazersensemble TenToon zat ik meteen op het puntje van mijn stoel. Tien jonge enthousiaste mensen speelden zo verdomd goed dat duidelijk te horen was dat ze stuk voor stuk het conservatorium hadden doorlopen. Het eerste stuk dat ze speelden kwam mij bekend voor, maar kon het niet meteen thuisbrengen. In het programmaboekje las ik even later Berlioz, Symphonie fantastique, Un bal. Ja natuurlijk! Een tijdje geleden heb ik kaartjes voor dit stuk voor in het Concertgebouw in Amsterdam gekocht en toen verschillende keren de stukken opgezet. En niet alleen Berlioz, maar ook Tannhäuser Ouverture van Wagner en Orpheus-Poème symphonique van Liszt.

Het was de combinatie van de verrassing en de perfectie die dit tot een bijzonder muziekmoment maakte. En dat terwijl ik eigenlijk niet zo van het vrolijke repertoire hou. De wals die in het stuk wordt gespeeld doet me aan mijn vader denken. Mijn vader hield van vele soorten klassieke muziek, maar ook van het lichtere werk als de operette Die Fledermaus van Johan Strauss. Na het concert een leuk gesprek gehad met een van de leden van het ensemble en het was voor ons leuk te horen dat ze ook verrast waren door ons optreden. Met een wijntje achter de kiezen en een gekochte cd van TenToon in de tas gingen we weer huiswaarts. Toch ook een leuke aanleiding om me vervolgens te verdiepen in het concert dat Frans en ik in april gaan bezoeken.

Gisteren was het 21 januari (eergisteren moet ik zeggen want het is alweer na twaalven) precies een jaar na de diagnose. Van Hella kreeg ik op de vroege morgen een appje met daarin de volgende woorden: 21 januari, een bijzondere dag. Een jaar geleden stond de wereld even stil, geschrokken, geschokt, verbaasd, geleefd, geopereerd, dapper, doordrongen, omringd, genezen, geheeld, leren, lezen, schrijven, ontwikkelen, doorgaan, verder. Ik wens je een mooie bedachtzame dag. Hella.  En dat is het geweest, een mooie bedachtzame dag mét muziek.