Ergens aan beginnen, was een paar weken geleden de titel van een van mijn blogs. En daar sta ik nog steeds achter, dat ik ergens aan moet beginnen. Dat ik een doel moet hebben om mijn bed uit te komen. En daar waar ik enkele weken geleden nog schreef, dat ik de touwtjes graag zelf in handen wil hebben en dus zelfstandig iets zou willen beginnen, lukt het me niet om iets op poten te zetten. Te snel afgeleid en een bepaalde structuur in de dag missen. En dan benijd ik stiekem mijn lotgenoten die langzaam weer op hun werkplek terugkeren. Collega’s hebben.
Ik zie het ook maar als winst, dat ik nu inzie dat ik dit toch echt nodig heb. Mensen om me heen. Dus heb ik iemand op LinkedIn die mij een een paar maanden geleden al eens had benaderd voor lessen NT2, maar waar ik toen nog niet aan toe was, laten weten dat ik beschikbaar ben. En dit voelt goed. Misschien is er volgende maand een vacature.
Afgelopen dinsdag ben ik terug geweest voor controle op de afdeling plastische chirurgie. De reconstructie ziet er goed uit. Vanaf nu moet ik wel nog twee maanden viltringen rond de nieuwe tepel dragen. Anders is er kans dat die terugtrekt en dat zou jammer zijn. ’s Nachts weer met een bh moeten slapen vind ik niet fijn, maar ach, die maanden zijn ook zo weer voorbij.
En deze week gebeurde er iets wat ik toch wel heel bijzonder vind. Jaren geleden heb ik al eens met de gedachte gespeeld om te gaan werken in een hospice. Geen idee of ik het zou kunnen, maar op de een of andere manier voelde ik me daartoe aangetrokken. Ik heb me er toen in verdiept, maar vond het uiteindelijk een beter plan om dit te gaan doen als ik zestig was. Waarschijnlijk was ik er nog niet aan toe. En nu raakte ik vorige week tijdens een wandeling aan de praat met Linda, een nieuwe wandelaar bij ons clubje en vertelde ze dat ze als vrijwilliger werkt in het hospice en dat ze op zoek zijn naar vrijwilligers directe zorg. Ik vond het op dat moment al heel bijzonder dat dit zich zo voordeed, maar het vrijwillige aan de functie belemmerde mijn verdere interesse. Met de onzekerheid die er nog steeds hangt aan het werk van Frans, voel ik een bepaalde verantwoordelijkheid om aan betaald werk te komen.
Vervolgens heeft deze ontmoeting en dit gesprek mij aan het denken gezet. Het was mij té toevallig. Dus de volgende dag heb ik Linda laten weten dat ik toch geïnteresseerd was. En nu ben ik afgelopen maandagavond naar een informatieavond, waarin trouwens een helder en eerlijk verhaal werd verteld, geweest. Heb ik woensdagmiddag een persoonlijk gesprek gehad en heb ik donderdagmorgen een telefoontje gekregen dat ze mij graag in hun team hebben en dat betekent dat ik in maart van start kan gaan met de opleiding. Hoe een wandeling soms kan lopen.