Eens in de zes weken organiseren vrienden van ons, een Frans avondje bij hen thuis. Ik schat dat ze hier zo’n vier jaar geleden mee zijn begonnen. Het idee van een Frans avondje ontstond op het schoolplein waar we elkaar regelmatig troffen. Een avond waarin we op een ongedwongen manier Frans kunnen praten. En dat doen we dus nu al een aantal jaren. Als we compleet zijn, zijn we met z’n zessen. En iedereen kan gemist worden behalve Gilles want hij is de enige ‘native speaker’. Van tevoren spreken we af wie wat meeneemt. Een wijntje, iets lekkers voor bij de koffie en voor bij de wijn. Een gemoedelijke sfeer aan de keukentafel die helemaal past bij, zoals de Fransen het noemen: Joie de vivre. 

En vorige week stelde Petra, een van de zes Franse taalliefhebbers, want francofiel zijn we niet allemaal, voor om bij haar een film te komen kijken. Dat werd La famille Bélier, de film die ik een paar maanden geleden met Chantelle in het filmhuis heb gezien. Een mooie film kun je vaker zien. Er valt je steeds weer iets nieuws op en het mooie aan goed gemaakte films is dat de karakters en het verhaal geloofwaardig zijn. Althans dat vind ik.

De familie Bélier is een gezin met twee kinderen dat op het platteland een melkveehouderij heeft. Bijzonder aan het gezin is dat iedereen, op dochter Paula na, doof is. De muziekdocent van Paula, ontdekt dat zij een groot talent heeft, namelijk zingen. Hij stelt aan haar voor om in Parijs auditie te doen en een muzikale opleiding. Maar zowel voor Paula, die niet beter weet dan dat ze een belangrijke communicatieve schakel in het gezin is, als voor de rest van het gezin, die denken niet zonder haar te kunnen, is het verlaten van de boerderij geen optie. Haar beste vriendin maakt een rake opmerking: ‘Je ouders en je broertje zijn doofstom, maar niet stom.’

Eén scene laat je als kijker even voelen hoe het is om doof te zijn. Tijdens een optreden in de aula van de school, gevuld met ouders, waaronder ook de ouders van Paula, wordt het geluid voor de kijker weggedraaid. Het fragment laat de verschillende werelden van horende met gezichtsuitdrukking ‘oh wat mooi’ en niet-horenden ‘snap jij het?’, duidelijk zien. Een film over volwassen worden en loslaten. Bijgevoegd filmpje is de auditie.