Kreeg ik vorige week een nieuwsbrief van het Concertgebouw met daarin de aankondiging voor een heel speciaal project in de maand mei, Mozarts laatste jaar. Meesterwerken als het Klarinetconcert, Requiem en Die Zauberflöte. In het bijgevoegde filmpje vertelt de Hongaarse dirigent Iván Fischer met zo veel liefde en passie over Mozart en dit project, dat ik zou willen dat ik op fietsafstand van het Concertgebouw woonde.

Sinds ik de film Amadeus, van de regisseur Milos Forman, midden jaren tachtig in een bioscoop in Verviers zag, vlakbij het dorpje Lambermont, waar ik als au pair werkte en in tranen de zaal verliet, las en luisterde ik alles over en van Mozart. Boeken en een meter aan cd’s nemen nog steeds een belangrijk deel van onze boekenkast in beslag. De ECI heeft in die tijd goed aan mij verdiend.

Wolfgang Amadeus Mozart schreef toegankelijke muziek van het allerhoogste niveau. Ideaal om kennis te maken met de wereld die klassieke muziek heet. Als kind zag ik Die Zauberflöte samen met mijn vader en daar ben ik hem dankbaar voor. Toen ik jaren later het bekende duet van Papageno en Papagena hoorde en in de film terugzag, was mijn liefde voor opera geboren. Ook alleen maar de opera’s van Mozart, daarin ben ik wel eenkennig. Cosi fan tutte, Le Nozze de Figaro, Die Zauberflöte. En vervolgens kreeg ik oor voor de symfonieën, de verschillende concerten en uiteindelijk de geestelijke muziek, waarvan Requiem zo’n belangrijk onderdeel uitmaakt.

De kiem is dus gelegd door Die Zauberflöte. Wat zou ik die nu weer graag gaan zien. In plaats daarvan heb ik de afgelopen dagen mijn favoriete uitvoering, die gelukkig nog op YouTube staat, bekeken. Alles klinkt mooier in het Concertgebouw. Dat geldt ook zeker voor deze uitvoering uit 1995 onder leiding van John Eliot Gardiner. Deze uitvoering is niet alleen prachtig om naar te luisteren, ook zo leuk om naar te kijken. Met een zo humorvolle Papageno, vertolkt door de Canadese bariton Gerald Finley. Een Papageno waar Mozart trots op zou zijn geweest.