Spiegelzaal

Toeval bestaat niet. Schreef ik onlangs twee keer over het Concertgebouw. De eerste over een prachtig concert dat ik had bijgewoond, de tweede over een concert dat ik graag bij had willen wonen. En dan nu de derde in dit drieluik dat de kroon spant. Op zondagmorgen 4 september ga ik geen concert bijwonen, maar is mijn koor, vocaal ensemble Quint uitgenodigd om in het radioprogramma Spiegelzaal van avro-tros te komen zingen. Waarom? 

Versie 2

Afgelopen zondag vond in de Jaarbeurs in Utrecht het Nederlands Koorfestival plaats. Een tweejaarlijks festival en is Quint, van de negen finalisten uitgeroepen tot Koor van het jaar 2016. Onze dirigente, Esther Zaad, tot Dirigent van 2016 en is Fusion, een van haar andere koren, als tweede geëindigd. Het dak ging eraf.  Twee jaar geleden hebben we voor de eerste keer meegedaan. We waren toen als zesde van de vijftien koren geëindigd. Dekoor, het koor dat toen won, de terechte winnaar waar wij enorm tegenop keken. Tijdens Pinkpop heeft Dekoor toen samen met The Rolling Stones op het hoofdpodium gestaan. Hoe gaaf is dat! 

Maar wij hebben, met het vooruitzicht om in het Concertgebouw te gaan zingen een geweldige beloning in het verschiet. En wie weet krijgen we binnenkort nog een telefoontje van de manager van Bruce Springsteen. Ja, het gaat nog even duren voordat ik weer ben geland, maar tot die tijd geniet ik nog even na van afgelopen zondag, van gisteren en van vandaag.

Alles klinkt mooier in het Concertgebouw 2

Kreeg ik vorige week een nieuwsbrief van het Concertgebouw met daarin de aankondiging voor een heel speciaal project in de maand mei, Mozarts laatste jaar. Meesterwerken als het Klarinetconcert, Requiem en Die Zauberflöte. In het bijgevoegde filmpje vertelt de Hongaarse dirigent Iván Fischer met zo veel liefde en passie over Mozart en dit project, dat ik zou willen dat ik op fietsafstand van het Concertgebouw woonde.

IMG_2454

Sinds ik de film Amadeus, van de regisseur Milos Forman, midden jaren tachtig in een bioscoop in Verviers zag, vlakbij het dorpje Lambermont, waar ik als au pair werkte en in tranen de zaal verliet, las en luisterde ik alles over en van Mozart. Boeken en een meter aan cd’s nemen nog steeds een belangrijk deel van onze boekenkast in beslag. De ECI heeft in die tijd goed aan mij verdiend.

Wolfgang Amadeus Mozart schreef toegankelijke muziek van het allerhoogste niveau. Ideaal om kennis te maken met de wereld die klassieke muziek heet. Als kind zag ik Die Zauberflöte samen met mijn vader en daar ben ik hem dankbaar voor. Toen ik jaren later het bekende duet van Papageno en Papagena hoorde en in de film terugzag, was mijn liefde voor opera geboren. Ook alleen maar de opera’s van Mozart, daarin ben ik wel eenkennig. Cosi fan tutte, Le Nozze de Figaro, Die Zauberflöte. En vervolgens kreeg ik oor voor de symfonieën, de verschillende concerten en uiteindelijk de geestelijke muziek, waarvan Requiem zo’n belangrijk onderdeel uitmaakt.

De kiem is dus gelegd door Die Zauberflöte. Wat zou ik die nu weer graag gaan zien. In plaats daarvan heb ik de afgelopen dagen mijn favoriete uitvoering, die gelukkig nog op YouTube staat, bekeken. Alles klinkt mooier in het Concertgebouw. Dat geldt ook zeker voor deze uitvoering uit 1995 onder leiding van John Eliot Gardiner. Deze uitvoering is niet alleen prachtig om naar te luisteren, ook zo leuk om naar te kijken. Met een zo humorvolle Papageno, vertolkt door de Canadese bariton Gerald Finley. Een Papageno waar Mozart trots op zou zijn geweest.

 

Alles klinkt mooier in het Concertgebouw

Soms heb je van die dagen dat alles klopt. Die zondag dat Frans en ik in Amsterdam waren, was zo’n dag. De lente, de zon, de sfeer in de stad, het concert. Zo genoten van alles. Zittend in rij zes, voelde ik me de koning te rijk. In mijn lijf was geen plaats meer om zenuwachtig te zijn. In plaats daarvan voelde ik blijdschap en verwondering. Afwisselend volgde ik de bewegingen en mimiek van de dirigent of de verschillende muzikanten of de interactie tussenbeide. Dan weer sloot ik mijn ogen en wist een viool, een cello of hobo mij te ontroeren.

plugin.audio.rco

Een mooie combinatie, het Koninklijk Concertgebouworkest en Maestro Gatti, over wie onlangs de film, Daniele Gatti, Ouverture voor een dirigent is gemaakt en jammergenoeg alleen in de grote steden draait. Maar ik heb gelezen dat hij in het najaar op tv wordt uitgezonden. Da’s mooi dus. Met het bekijken van interviews, waarin hij met zo veel passie vertelt over de verschillende symfonieën van Mahler, heb ik voorlopig nog luistervoer zat.

Deze week stond ook een intake voor de tepelhoftatoeage in het ziekenhuis in Venray gepland. En omdat ik de laatste patiënt was, of liever gezegd client, want ik wil me geen patiënt meer voelen, had mijn naamgenootje, Claudia, tijd voor een eerste behandeling. Dat vond ik een goed plan. Zeker toen ze vertelde dat ik na een pauze van zes weken terug moest komen voor een tweede behandeling. Was het begin vast gemaakt. Voelde me erg stoer met m’n tattoo, ook al was het maar een medische. Met een brede grijns op mijn gezicht reed ik terug naar huis, stiekem te fantaseren over een echte.

En zo brengt deze lente ook weer wat schot in mijn zoektocht naar werk. Eerst heb ik op LinkedIn een balletje opgeworpen om cursisten of taalaanbieders Nederlands als tweede taal aan te trekken. Alleen al van het bedenken en maken van de flyer werd ik vrolijk en weet ik dat er diep in mij een creatieve, grafisch ontwerper schuilt, maar ja, er schuilt ook nog een zangeres, een huisschilder en een schrijver. Een kleine weliswaar, maar dan kan die ook nog groeien. Nu heb ik opeens drie sollicitaties op het vakgebied NT2 in korte tijd. Ik heb goede hoop dat hier iets moois tussen zit. En zo niet dan ontwerp, zing, schilder en schrijf ik nog even rustig door. En misschien is dat voorlopig nog goed te combineren met cursisten en / of taalaanbieders die mijn opgeworpen balletje willen vangen.

 

 

Schermafbeelding 2016-05-06 om 19.39.23

 

NVPH-2747-200x161

Een symfonisch gedicht

Hé, dat is leuk, dacht ik gistermorgen toen de woorden Symphonie fantastique, in een advertentie in de krant, mijn aandacht wisten te trekken. Een live registratie vanuit het Concertgebouw in Amsterdam van het concert, dat vrijdagavond op de Franse zender Mezzo wordt uitgezonden. Hét concert dat ik komende zondag samen met Frans ga bezoeken en waar ik me zo op heb verheugd. Ik dacht meteen, dat ga ik pas kijken als we terug zijn of misschien toch al even een glimp van opvangen, Frans is toch naar VVV en dan kan ik ook vast in m’n eentje ‘voorgenieten’.

Jean-Baptiste-Camille_Corot_-_Orphée

Helemaal blij en ervan overtuigd dat deze zender in ons pakket zat, ging ik er vanmiddag eens goed voor zitten om het concert op te nemen. En je raadt het al, de zender zit niet meer in ons pakket. Het huis was te klein. De laatste tijd kijk ik vaker het YouTube kanaal via chromecast op de tv, zo handig, en heb ik Mezzo niet gemist. Maar ik wilde dít concert, déze muziek en eerlijk gezegd vooral déze dirigent zo graag in mijn huiskamer op kunnen zetten als ik daar behoefte aan zou hebben.

En misschien is het maar goed dat ik dadelijk alleen de herinnering van het concert bij me draag, soms wil ik me maar al te zeer aan iets vastklampen, iets dat vertrouwd is. Dat merk ik ook met de goede uitslag die ik deze week heb gekregen naar aanleiding van de jaarlijkse mammografie die ik vorige week heb gehad. Blij en opgelucht zijn, en gelijkertijd onzeker voelen.

Hoe dichter ik bij dit uitstapje kom, wat mij vrolijk zou moeten stemmen, des te zenuwachtiger en emotioneler ik word. En Maestro Gatti zal vanavond en zondag als wij erbij zijn de sterren van de hemel dirigeren, maar hij zal niet weten wat dit voor mij betekent. En dat hoeft ook niet, mijn lezers en ik weten het, maar dit is wat muziek kan doen. Soms zijn er geen woorden maar voldoet een symfonisch gedicht.

 

 

 

Iets om naar uit te kijken

De donderdag na de week in het ziekenhuis hadden we de afspraak in het ziekenhuis voor de uitslag van het borstweefsel bij de heer Aarts. Eigenlijk was de afspraak net iets te vroeg gepland want de bevindingen zouden diezelfde dag worden besproken in het team. Hij kon ons in ieder geval vertellen dat de operatie, op de complicatie na, goed was verlopen en dat de snijvlakken schoon waren. Het tumortje was 1,1 cm en hormoongevoelig. In het overleg later die dag zou dus besproken worden of ik nog nabehandeling nodig had. Chemotherapie werd zo goed als uitgesloten, maar hormoontherapie zou kunnen.

7

Eigenlijk heb ik de hele periode en zeker die morgen toen we het ziekenhuis uitliepen gedacht, dat nabehandeling een logisch gevolg zou zijn. Erbij hoorde. Hoe overdonderd en verward was ik vervolgens, toen de arts me die middag belde en zei dat er was overlegd en besloten, dat ik geen nabehandeling meer nodig had. ‘En dat betekent?’ hoor ik me nog zeggen. ‘Dat wij elkaar pas over een half jaar weer zien’, antwoordde hij. Ik heb nog zoiets gezegd van, ‘Dat is geweldig nieuws’, omdat dit natuurlijk het geval was. Die dag en de daaropvolgende dagen waren de reacties in mijn omgeving allemaal zo positief en iedereen was blij voor me, dat ik niet anders kon dan meegaan in de blijdschap van iedereen. Dankbaar zijn, dat het voorbij was en dat ik de nare nabehandelingen niet meer hoefde te ondergaan, maar zo voelde ik het allesbehalve. Van de een op andere dag was ik beter verklaard. Daar was ik nog niet aan toe.

De afgelopen maanden ben ik in de media vaak het onderwerp ‘borstkanker’ tegengekomen. Waarschijnlijk zal ik daar, net als de probe de radioactiviteit opspoort, een persoonlijke probe voor hebben ontwikkeld. Maar meestal gaat het over het medicijngebruik, zodat mij toch het gevoel bekruipt, alsof ik er niet bijhoor. Alsof mijn traject maar half zo erg is geweest. Dat vind ik soms moeilijk.

Naast het wandelen heb ik de afgelopen tijd veel naar klassieke muziek geluisterd. Ik vind daar zo veel troost in en haal daar zo veel veel kracht uit, dat ik op zoek ben gegaan naar een mooi concert met de nieuwe Chef-dirigent van het Concertgebouw, Daniele Gatti. De kaartjes voor het openingsconcert dit najaar waren niet voor ons weggelegd. Exorbitante prijzen. Maar in het voorjaar heb ik wel een mooi concert gevonden waar werken van Wagner, Liszt en Berlioz worden gespeeld. Heb ik iets om naar uit te kijken.