De donderdag na de week in het ziekenhuis hadden we de afspraak in het ziekenhuis voor de uitslag van het borstweefsel bij de heer Aarts. Eigenlijk was de afspraak net iets te vroeg gepland want de bevindingen zouden diezelfde dag worden besproken in het team. Hij kon ons in ieder geval vertellen dat de operatie, op de complicatie na, goed was verlopen en dat de snijvlakken schoon waren. Het tumortje was 1,1 cm en hormoongevoelig. In het overleg later die dag zou dus besproken worden of ik nog nabehandeling nodig had. Chemotherapie werd zo goed als uitgesloten, maar hormoontherapie zou kunnen.

Eigenlijk heb ik de hele periode en zeker die morgen toen we het ziekenhuis uitliepen gedacht, dat nabehandeling een logisch gevolg zou zijn. Erbij hoorde. Hoe overdonderd en verward was ik vervolgens, toen de arts me die middag belde en zei dat er was overlegd en besloten, dat ik geen nabehandeling meer nodig had. ‘En dat betekent?’ hoor ik me nog zeggen. ‘Dat wij elkaar pas over een half jaar weer zien’, antwoordde hij. Ik heb nog zoiets gezegd van, ‘Dat is geweldig nieuws’, omdat dit natuurlijk het geval was. Die dag en de daaropvolgende dagen waren de reacties in mijn omgeving allemaal zo positief en iedereen was blij voor me, dat ik niet anders kon dan meegaan in de blijdschap van iedereen. Dankbaar zijn, dat het voorbij was en dat ik de nare nabehandelingen niet meer hoefde te ondergaan, maar zo voelde ik het allesbehalve. Van de een op andere dag was ik beter verklaard. Daar was ik nog niet aan toe.

De afgelopen maanden ben ik in de media vaak het onderwerp ‘borstkanker’ tegengekomen. Waarschijnlijk zal ik daar, net als de probe de radioactiviteit opspoort, een persoonlijke probe voor hebben ontwikkeld. Maar meestal gaat het over het medicijngebruik, zodat mij toch het gevoel bekruipt, alsof ik er niet bijhoor. Alsof mijn traject maar half zo erg is geweest. Dat vind ik soms moeilijk.

Naast het wandelen heb ik de afgelopen tijd veel naar klassieke muziek geluisterd. Ik vind daar zo veel troost in en haal daar zo veel veel kracht uit, dat ik op zoek ben gegaan naar een mooi concert met de nieuwe Chef-dirigent van het Concertgebouw, Daniele Gatti. De kaartjes voor het openingsconcert dit najaar waren niet voor ons weggelegd. Exorbitante prijzen. Maar in het voorjaar heb ik wel een mooi concert gevonden waar werken van Wagner, Liszt en Berlioz worden gespeeld. Heb ik iets om naar uit te kijken.