Ik ben niet de enige hier in huis die graag schrijft. Ook Frans heeft sinds begin dit jaar de smaak te pakken. Met zijn achtergrond als historicus en een niet te stillen honger naar filosofie, politiek en uiteenlopende maatschappelijke thema’s, is hij bij de plaatselijke boekhandel een graag geziene gast. Het idee en de eerste aanzet om zelf een boek te schrijven, heeft hij sinds enkele maanden in één van de bytes van de externe schijf opgeslagen en is net als ik zijn schrijfels in de vorm van columns in WordPress gaan zetten. Jaren geleden heeft hij tijdens een training al eens een ‘ballonnetje’ opgegooid dat dit zijn droombaan zou zijn, columnist. En nu zie ik hem als de Ballonnendoorprikker met de dag groeien en genieten.

Onze blogs zijn totaal verschillend van karakter, maar onze doelen komen overeen. Ik ben begonnen met bloggen om iets te verwerken, wat maakt dat mijn stukjes persoonlijk zijn. Ik hoop mensen te bereiken die zich herkennen of misschien troost of hoop vinden. Frans is begonnen met het schrijven van columns, omdat hij mensen wil aanzetten zelf na te denken. Om niet zo maar klakkeloos aan te nemen wat er overal gezegd en geschreven wordt. Ook hij wil zijn kennis delen. Heeft iets te vertellen.

Ik wil eerlijk bekennen dat, toen Frans net begon met schrijven, ik wel eens op het punt heb gestaan om met deze hobby te stoppen. Dat ik me ten opzichte van zijn intellectuele stukjes behoorlijk nietig voelde als het weer eens over het zoveelste ziekenhuisbezoek of over de kleurplaat van onze dochter ging. Maar nu, weer zo veel maanden verder, weet ik dat ik mezelf daarmee te kort doe en dat dit is wie ik ben. Naast Frans groei ook ík met de dag.

En deze week is de goedkeuring van de zorgverzekeraar in de bus gevallen. Meteen gebeld en een afspraak gemaakt. Dat wordt midden januari. Duurt nog even, maar januari is het, met alle feestdagen in het vooruitzicht, zo. En dan is het een jaar geleden dat ik nietsvermoedend in de bus het eerste onderzoek onderging. Voelt zo raar.