Op de filosofische toer

En die leuke voorstelling staat al in mijn agenda. Na het lezen vorige week van een interessant interview in de Volkskrant, heb ik meteen geboekt voor de voorstelling van cabaretier Tim Fransen. Hé, dacht ik, die naam komt me bekend voor. En inderdaad, afgelopen zomer hebben we tijdens het Zomerparkfeest in een van de tenten een korte voorstelling van hem bijgewoond. Alleen al de titel ‘Het failliet van de moderne tijd’  in het programmaboekje, sprak ons aan. In het voorjaar gaan we dus de hele voorstelling zien.

IMG_2354

In het interview legt hij uit waarom hij voor deze titel gekozen heeft. ‘Het failliet van de moderne tijd’ de titel van de voorstelling, is dat de werkelijke problemen van nu een gezamenlijke verantwoordelijkheid kennen, maar dat we te individualistisch zijn voor gezamenlijke oplossingen.’  Ja, denk ik, dat klopt volgens mij wel. Interessant. Iets verder in het interview over de zin of zinloosheid van het bestaan geeft hij het volgende antwoord: ‘Ik geloof dat er een tijdelijk verbond tussen mensen kan zijn waarin betekenis mogelijk is. Liefdesrelaties en vriendschap zijn eigenlijk troostende verbonden tegen de zinloosheid van het bestaan.’  Een antwoord dat me ontroerd. Ik denk omdat ik het geloof in (een) God al jaren geleden achter me heb gelaten, het afgelopen jaar werd geconfronteerd met eindigheid en ervan overtuigd ben dat vriendschappen een verrijking voor het leven zijn.

En nu ik toch de filosofische toer ben ingeslagen heeft Frans me het boek Rechtvaardigheid, wat is de juiste keuze, van Michael J. Sandel aangeraden. Tot nu kon ik nooit de rust vinden om een boek te lezen. Behalve op vakantie, maar zelfs dan lukte het me vaker niet dan wel om een boek uit te lezen. Maar nu ik me heb opgegeven voor een proefles morgen in Den Haag bij de schrijversacademie, omdat ik schrijven steeds leuker vind, maar ik ook nog veel te leren heb, zal ik toch meer moeten gaan lezen. Nou, dit boek is geen straf. Morgen neem ik het mee in de trein naar Den Haag. Kopje koffie en wat lekkers erbij. Moet ik wel mijn mobiel op stil zetten, anders ben ik veel te snel afgeleid. Kijk daar heb je mijn probleem. Ach, waar hebben we het over?

 

Mijn denker

Ik ben niet de enige hier in huis die graag schrijft. Ook Frans heeft sinds begin dit jaar de smaak te pakken. Met zijn achtergrond als historicus en een niet te stillen honger naar filosofie, politiek en uiteenlopende maatschappelijke thema’s, is hij bij de plaatselijke boekhandel een graag geziene gast. Het idee en de eerste aanzet om zelf een boek te schrijven, heeft hij sinds enkele maanden in één van de bytes van de externe schijf opgeslagen en is net als ik zijn schrijfels in de vorm van columns in WordPress gaan zetten. Jaren geleden heeft hij tijdens een training al eens een ‘ballonnetje’ opgegooid dat dit zijn droombaan zou zijn, columnist. En nu zie ik hem als de Ballonnendoorprikker met de dag groeien en genieten.

Le-Penseur-De-Denker-van-Auguste-Rodin

Onze blogs zijn totaal verschillend van karakter, maar onze doelen komen overeen. Ik ben begonnen met bloggen om iets te verwerken, wat maakt dat mijn stukjes persoonlijk zijn. Ik hoop mensen te bereiken die zich herkennen of misschien troost of hoop vinden. Frans is begonnen met het schrijven van columns, omdat hij mensen wil aanzetten zelf na te denken. Om niet zo maar klakkeloos aan te nemen wat er overal gezegd en geschreven wordt. Ook hij wil zijn kennis delen. Heeft iets te vertellen.

Ik wil eerlijk bekennen dat, toen Frans net begon met schrijven, ik wel eens op het punt heb gestaan om met deze hobby te stoppen. Dat ik me ten opzichte van zijn intellectuele stukjes behoorlijk nietig voelde als het weer eens over het zoveelste ziekenhuisbezoek of over de kleurplaat van onze dochter ging. Maar nu, weer zo veel maanden verder, weet ik dat ik mezelf daarmee te kort doe en dat dit is wie ik ben. Naast Frans groei ook ík met de dag.

En deze week is de goedkeuring van de zorgverzekeraar in de bus gevallen. Meteen gebeld en een afspraak gemaakt. Dat wordt midden januari. Duurt nog even, maar januari is het, met alle feestdagen in het vooruitzicht, zo. En dan is het een jaar geleden dat ik nietsvermoedend in de bus het eerste onderzoek onderging. Voelt zo raar.